Samenwerken in complexiteit en onzekerheid | Verslag live sessie Veranderkracht

Startopdracht: waar staan we nu? 

We startten met een oefening waarbij deelnemers in tweetallen of drietallen aan de hand van vragen hun actuele situatie bespraken. Al snel bleek dat de onzekerheid rondom de toekenning van IZA-gelden een grote rol speelt. Wat als financiering uitblijft? In sommige regio’s worden al alternatieve scenario’s verkend. Tegelijkertijd leidt de beoordelingssystematiek – waarin innovatie en transformatie centraal staan – tot spanning. Wat in de ene regio vernieuwend is, is elders al jaren praktijk. Wordt dit in een aanvraag nog als innovatief genoeg gezien? En als het geld uitblijft, neemt de kloof tussen koploperregio’s en volgers dan alleen maar verder toe?   

Een deelnemer verwoordde het treffend met de metafoor “door de bomen het bos niet meer zien”. Hoe bepaal je koers als ieder zijn eigen proces volgt? En hoe zorg je dat niet alleen de enkeling aan tafel instemt, maar ook de hele achterban meebeweegt? De kernboodschap: maak tijd om elkaar echt te ontmoeten.   

Terugblik op module 1: inzichten verdiept 

De lessen uit de eerste module werden verder verdiept. Daarbij kwamen een aantal herkenbare thema’s naar voren: 

• Regionale samenwerkingsverbanden kunnen versnelling brengen, maar ook vertragen. Het operationaliseren van afspraken kost tijd en energie. Soms werkt directe verantwoordelijkheid nemen sneller. 

• De rol van de projectleider is uitdagend. Je ziet vaak meer gebeuren dan je kunt dragen. Uit enthousiasme pak je veel op, maar extra handen en duidelijke rolafbakening zijn noodzakelijk. 

• Thuismonitoring groeit door tot een omvangrijk proces. Steeds meer vraagstukken komen erbij, waardoor projectleiders soms van uitvoerder naar adviseur bewegen. Uitzoomen helpt om het geheel te blijven zien. 

• Ambitie en koers vragen om een gedeeld ‘waarom’. Zonder gezamenlijk kompas ontstaat de behoefte om pas op de plaats te maken: wat pakken we wel of juist niet op? 

Complexiteit van samenwerken 

Samenwerking is geen vanzelfsprekendheid. Het vraagt om verwachtingen expliciet te maken, onderlinge afhankelijkheden te benoemen en het open gesprek te voeren. 

Een deelnemer zei: “We verliezen ons soms in aantallen en KPI’s, maar vergeten te kijken naar het effect voor de patiënt.” De oproep: korter op de bal zitten en snel acteren wanneer problemen zich voordoen. 

Ook afhankelijkheid van externe partijen, zoals ict-leveranciers, kwam ter sprake. Wanneer een leverancier stopt met een product kan dat grote gevolgen hebben voor lopende trajecten. Vertrouwen, duidelijke afspraken en gezamenlijke doorontwikkeling zijn daarom essentieel.   

Condities voor samenwerking 

Tijd nemen om relaties op te bouwen blijft cruciaal. Hoewel dit niet altijd direct inhoudelijke resultaten oplevert, vormt het wel de basis voor vertrouwen en het voeren van lastige gesprekken. 

Ambitie werd besproken als een levend instrument: richtinggevend en houvast biedend, maar niet in steen gebeiteld. Het helpt verwachtingen gelijk te trekken en grenzen te stellen. Tegelijkertijd moet de ambitie niet alleen bestuurlijk maar ook op de werkvloer gedragen worden. Dat vraagt om vertaalwerk én om oprechte interesse in elkaars belangen. 

Halen en brengen 

In de afsluitende oefening gingen deelnemers in gesprek over wat zij – en relevante stakeholders – inbrengen in de samenwerking en wat zij hopen te halen. Gevoeligheden konden daarbij open besproken worden. Het leverde waardevolle inzichten op, niet alleen over de inhoud van projecten, maar vooral ook over hoe men samenwerkt en elkaar kan blijven aanspreken.   

Conclusie 

De tweede live module liet zien dat samenwerking in de zorg balanceren is tussen ambitie en realiteit, tussen inhoud en relatie, tussen proces en effect. Juist door onzekerheden en complexiteit met elkaar te delen, groeit het vertrouwen en ontstaat er ruimte om gezamenlijk richting te bepalen. 
 

Meer weten of regionale thuismonitoring? 

🎦 Doe mee aan het webinar Regionale Thuismonitoring op 9 oktober